De laatste pagina van onze weblog...


    Geheel onvoorbereid zijn we op maandag 17 april (2e paasdag) met spoed naar
    het ziekenhuis geroepen. Gisteren hadden we zo'n fijne dag gehad met haar,we
    waren vol goede hoop, we waren al plannen aan het maken voor haar terugkomst
    naar Den Bosch en welk ziekenhuis ze naar toe zou moeten.
    Het zal niet zo zijn,
    Onderweg naar Tilburg zijn we alledrie stil, wat staat ons te wachten, is ze
    er nog wel?
    We worden opgewacht door twee artsen en een verpleegkundige, ze halen glazen
    water en we moeten in een kamertje, haar deur is dicht, het zal toch niet
    waar zijn?
    Onmiddelijk vertellen ze dat Marja op dit moment op de Intensive Care is,
    dat haar toestand zeer ernstig is.
    Onze hele wereld stort in, ze hebben haar 's middags in een stoel gezet
    en moesten even weg.
    Ze vonden haar op de vloer en moesten haar reanimeren.
    Onderweg naar de Intensive Care moest ze nog een keer gereanimeerd worden.
    We mogen naar haar toe, ze zijn net foto's van haar longen aan het maken,
    er blijkt een grote bloedprop in haar longen te zitten, daardoor heeft de
    beademing niet het gewenste effect, ze is heel erg blauw.
    Mijn hart breekt, de arts zegt dat we haar broer ook maar moeten laten komen.
    Op dat moment is het voor Harry en mij al duidelijk, ons kind gaan we
    verliezen, maar de IC arts blijft voor haar vechten. Hij wil haar naar de
    rontgen brengen daar gaan ze proberen via haar een ader in haar hals de
    bloedprop in haar longen als het ware kapot te prikken.
    Er bestaat grote kans dat ze op de rontgen overlijdt.
    We mogen niet mee en moeten dus afscheid van haar nemen.
    We blijven op de gang staan wachten. Inmiddels is Rob ook gekomen en Mieke
    is onderweg. De deuren van de lift gaan open, ze komen terug!
    Ze is er nog! Ze blijven knokken voor haar leven, haar laatste kans is om
    haar op haar buik te draaien. Het is een verschrikkelijke aanblik.
    Even lijkt het ietsjes beter te gaan, maar Harry en ik hebben alle hoop al
    verloren. De kinderen moeten komen om afscheid te nemen.
    Het lijkt net een horror verhaal, dit gebeurt toch niet met ons Kind?
    Het liefste meisje van de wereld? Dit heeft ze toch niet verdiend?
    Het afscheid van de kinderen zal ik nooit vergeten, de uren die daarna nog
    kwamen het wachten en weten dat het allemaal vergeefs is.
    Uiteindelijk nemen we om 2 uur 's nachts de beslissing om haar te laten gaan.
    Ze had genoeg geleden.
    Marja stierf om tien minuten over twee, op 18 april 2006 en voor ons zal de
    wereld nooit meer veilig zijn.